موسيقي

اينكه يه جمع دوستانه توي ماشين بشينن و سر اينكه چه موزيكي و آھنگ ھاي پرطرفدار پاپ ايراني توي مسير پخش بشه باهم جر و بحث كنن، حداقل براي من، يه موضوع كاملاً عاديه. اما واقعاً چرا موزيكي كه يه نفر ديگه عاشقشه رو ما نمي‌تونيم حتي براي چند ثانيه تحمل كنيم؟

همه‌ي ما قبول داريم كه موسيقي، قاعده و قانون‌هاي خاص خودش رو داره؛ قطعه‌هايي كه بزرگان موسيقي مي‌سازن، بدون شك صدها برابر گوش‌نوازتر از كارهاي ناواردانه‌ي امروزيه. اما بياين باهم رو راست باشيم، اين روزها كدوم آدم عاقل و سالمي سمفوني‌هاي بتهوون يا آثار شوپن رو گوش مي‌ده؟

۱) مغز ما از الگوهاي تكرار شونده لذت مي‌بره

اكثر اوقات وقتي با موزيك جديدي براي اولين بار مواجه ميشيم، از اون لذت نمي‌بريم. وقتي ذهن ما ضرب‌هاي بعدي، ريتم‌هاي بعدي و به طور كلي الگوي يه موسيقي رو پيشبيني ميكنه، لذت ميبره و ما فقط الگوهايي رو مي‌تونيم پيشبيني كنيم كه قبلا شنيده باشيمشون و يا حداقل با سبكشون آشنا باشيم. مغز ما اگه نتونه الگوي يه موسيقي رو پيشبيني كنه، خيلي زود از اون خسته ميشه.

با اين حساب، اگه موزيكي كه يكي از دوستامون ۱۰۰ بار تا الان بهش گوش داده و عاشقشه رو ما براي اولين بار بشنويم و بگيم «اين چه مزخرفيه؟!» چندان غير طبيعي نيست!

۲) پيوند بين موسيقي و خاطرات ناگسستني است

انسان دو نوع حافظه داره؛ حافظه خودآگاه و حافظه ناخودآگاه. از لحاظ علمي ثابت شده كه موسيقي مي‌تونه با تحريك حافظه ناخودآگاه به آلزايمر غلبه كنه. يه فرد مبتلا به آلزايمر رو هر چقدر هم كه سوال پيچ كنين، هيچ چيز از گذشته به ياد نمياره؛ اما رسيدن صداي يه موزيك قديمي به گوش اين فرد كافيه تا حافظه‌ي ناخودآگاهش تحريك بشه و مثلاً اولين روزي كه عشقش رو ديده، با جزئيات كامل به ياد بياره!

هر موسيقي با احساسات اون لحظه‌مون، افرادي كه با اون‌ها هستيم و يا بهشون فكر مي‌كنيم و مكاني كه در اون حضور داريم پيوند مي‌خوره و اين پيوند اونقدر محكمه كه سال‌ها بعد با شنيدن چند ثانيه از اون موسيقي، مي‌تونيم تمام اين احساسات، افراد و مكان‌ها رو به ياد بياريم.

لذت بردن مغز ما از موسيقي‌هايي كه الگوشون برامون قابل پيشبينيه و گره‌اي كه موسيقي با اون خاطرات ما رو بهم پيوند ميزنه، باعث ميشه اگه تمام آدم‌هاي جهان رو هم دو به دو كنار هم بشونين و يه موسيقي يكسان براشون بذارين، دست دادن يه احساس دقيقاً مشترك بهشون غيرممكن بشه!

احساسي كه ما از يك موسيقي مي‌گيريم، بيشتر از اينكه به اون موسيقي و به اون لحظه بستگي داشته باشه، به گذشته‌ها و خاطراتي كه داريم وابسته است!